วันพุธที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

โครงงาน"เส้นทางสู่อนาคต"














                        การศึกษาโครงงานในครั้งนี้เป็นโครงงานสุดท้ายที่ห้องม.3/2 ได้ศึกษาร่วมกันเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งตกลงกันว่าจะศึกษาเกี่ยวกับเรื่องเส้นทางสู่อนาคต เพราะเพื่อใช้เป็นประโยชน์ในอนาคต แต่ละคนก็จะศึกษาแตกต่างกันไปในแต่ละอาชีพที่อยากจะเป็น ซึ่งฉันศึกษาเกี่ยวกับอาชีพนักกีฬาวอลเลย์บอลทีมชาติ เพราะการเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลทีมชาติเป็นอาชีพที่ฉันฝันที่อยากจะเป็นมานานแล้ว
                        ในการศึกษาก็ต้องค้นคว้าหาประวัติ เช่นในห้องสมุด ห้องคอมพิวเตอร์ หนังสือต่างๆ เป็นต้น จึงสะท้อนให้เห็นคุณค่าในการศึกษาโครงงานชิ้นนี้ คือ ทำให้ฉันรู้ถึงแนวทางในการประกอบอาชีพนักกีฬาวอลเลย์บอลทีมชาติ


วันพุธที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

คุณครูในใจของหนู ^^





                                                         คุณครูผู้ยิ่งใหญ่

                        คุณครูณภัทรเป็นคุณครูที่น่ารักคนหนึ่ง ที่หนูเคารพมาก ครูเป็นคนที่น่ารัก เข้ากับนักเรียนได้ง่าย(แบบสบายๆ ชิวๆ) ส่วนมากก็จะเป็นกันเอง ไม่ถือตัวมาก ในการเรียนชุมนุมนี้ครูก็จะคอยสอนเทคนิคในการถ่ายภาพ คอยสั่งสอนทุกๆอย่าง เปรียบเหมือนกับพ่อ-แม่ ท่านนึง ชุมนุมนี้ก็ไม่มีอะไรยากนัก จะเน้นเกี่ยวกับการถ่ายภาพทั้งหมดและการเขียนบรรยายภาพ ทุกๆอย่างที่ครูคอยสั่งสอนมาทุกอย่างนั้นหนูจะไม่ลืมมันเลย สัญญาว่าจะไม่ลืมคุณครูท่านนี้เลย "คุณครูณภัทร" จะไม่ลืมที่ทำให้เป็นคนที่ดีอย่างนี้

                              อันคุณครูคำนี้มีความหมาย อันหลากหลายคำพูดจะกล่าวถึง      คือผู้ให้ทรัพย์วิชาน่าคำนึง คือผู้ซึ้งอบรมให้ทำดี    อีกครูนี้เหมือนพ่อแม่คนที่สอง ครูจึงต้องอดทนต่อหน้าที่      เพียรสั่งสอนเป็นแม่พิมพ์ศิษย์มากมี เรือจ้างนี้น้ำใจงามนามว่าครู
                 


                     สุดท้ายนี้หนูนางสาวอภิชญา อินต๊ะศรี นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่3/2 ขอขอบพระคุณครูทุกๆอย่างนะคะ ถ้าหนูเคยทำผิดทั้งกาย วาจา และใจ หนูขอให้ครูยกโทษให้หนูด้วยนะคะ หนูก็ขอให้ครูสวยๆ งามๆ น่ารัก อย่างนี้ตลอดไปนะคะคุณครูคนสวย :D

                                                            หนูรักครูนะคะ ครูณภัทร

วันพุธที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

เพื่อนกัน...รักจนไม่มีวันตาย


                                                          รักเพื่อนไม่มีวันตาย


                    คำว่าเพื่อนมีค่าเพียงใด ?? สำหรับฉันคำว่าเพื่อนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเลยก็ว่าได้ ขาดเพื่อนไปก็เหมือนกับว่าขาดสิ่งสำคัญไปสิ่งหนึ่งในชิวิตเหมือนกัน เพื่อนของฉัน "เปีย แฮม มายด์ นุ่น" คือเพื่อนสนิทของฉัน คบกันมา 3 ปีแล้ว ไปไหนมาไหนก็ไปด้วยกันเป็นกลุ่ม ไม่เคยทิ้งกัน มีปัญหาก็ปรึกษากันตลอด คอยแก้ปัญหาเมื่อเพื่อนเดือดร้อน เรา 5 คนจะไม่เคยปล่อยให้เพื่อนต้องโดดเดี่ยวเลย จะนับว่าเราเป็นกระจกให้กันเลยก็ว่าได้ เมื่อเราเห็นเพื่อนของเราเดินออกนอกทางเกินไป เราก็จะคอยบอก ตักเตือน ว่าสิ่งที่ทำไปมันไม่ดี เราจะคอยเป็นห่วงกันตลอด
                  ในตลอดระยะเวลาที่เราคบกันมามันทำให้ฉันรู้สึกถึงคำว่าเพื่อนแท้ และ มิตรภาพที่ให้กันมา มีเพื่อนดีๆอย่างนี้มันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น อยู่โรงเรียนก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน และมีความสุขมากทีเดียว
                 อีกไม่นานเราก็จะต้องจากกันแล้ว เราจะเจอกันอีกรึป่าวก็ไม่รู้ แต่อยากบอกเพื่อนทั้ง 5 คนนี้ไว้ว่า ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ "ความเป็นเพื่อนของเราจะไม่มีวันตายไปจากกัน" และอยากฝากบทเพลงนี้ไว้ให้เพื่อนๆทั้งหลายฟัง เพลงพันธุ์เดียวกัน ของแช่ม แช่มรัมย์ "เคยเป็นไงเราก็เป็นอย่างนั้น เรารักกันไม่มีวันเปลี่ยนไป เพื่อนเอยเพื่อนรัก เพื่อยเอยเพื่อนตาย อีกนานแค่ไหน เราก็ยังเหมือนเดิม"


                                  โชคดีนะเพื่อนๆทุกคน เราจะเก็บความทรงจำนี้ไว้ตลอดไป